เรื่องเล่าให้ข้อคิด

ปฏิบัติกับคนอื่นเหมือนกับที่อยากให้คนอื่นปฏิบัติกับเรา

ชายหนุ่มซื้อปลามาจากตลาด เขาบอกภรรยาว่า… “ที่รัก ผมซื้อปลามา คุณช่วยทอดให้หน่อยนะ เดี๋ยวผมจะไปดูหนังสักเรื่องหนึ่ง แล้วจะกลับมากิน” เมื่อภรรยาได้ยินว่าสามีจะไปดูหนัง ก็เอ่ยขึ้นว่า “ฉันไปดูด้วย!” ชายหนุ่มได้ตอบกลับไปว่า “อย่าไปเลย คุณอยู่ทำกับข้าวที่นี่ ค่าตั๋วก็แพง ผมไปดูคนเดียว เดี๋ยวจะกลับมาเล่าให้ฟัง พร้อมทานปลาที่คุณทำนะๆ” เมื่อชายหนุ่มกลับมาจากดูหนัง ก็เดินเข้าไปที่ห้องครัว แล้วถามภรรยาว่า “คุณ! ปลาทอดอยู่ไหน?” ภรรยาสาวนั่งอ่านหนังสือด้วยอาการสงบ แล้วตอบว่า “ฉันกินหมดแล้ว! มาๆ มานั่งใกล้ฉันเลยคุณ เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังว่าปลามันอร่อยยังไง?” ข้อคิดที่ได้จากเรื่องนี้ คือ…

เคล็ดลับสู่ความสำเร็จ

ครั้งหนึ่งชายหนุ่มถามโสกราตีส นักปราชญ์ถึงเคล็ดลับสู่ความสำเร็จ โสกราตีสรับฟังคำถามของชายผู้นี้อย่างอดทน และบอกให้เขาไปพบเขาที่ริมแม่น้ำในเช้าวันรุ่งขึ้นเพื่อรับฟังคำตอบ เช้าวันรุ่งขึ้น โสกราตีสขอให้ชายหนุ่มเดินไปที่แม่น้ำกับเขา ขณะที่พวกเขาลงไปในแม่น้ำ น้ำก็ท่วมคอพวกเขา แต่สิ่งที่ชายหนุ่มต้องประหลาดใจคือโสกราตีสผลักเขาลงน้ำ ชายหนุ่มพยายามดิ้นรนที่จะขึ้นจากน้ำ แต่โสกราตีสแข็งแกร่งกว่า จึงสามารถกดหัวเขาไว้ใต้นํ้า จนกระทั่งชายหนุ่มเริ่มหายใจไม่ออก โสกราตีสดึงศีรษะของชายคนนั้นขึ้นจากน้ำ ชายหนุ่มหอบหายใจเข้าลึกๆ โสกราตีสถามว่า ‘คุณต้องการอะไรมากที่สุดตอนที่หัวของคุณอยู่ในน้ำ’ ชายหนุ่มตอบว่า “อากาศครับ” โสกราตีสจึงกล่าวว่า “นั่นคือเคล็ดลับสู่ความสำเร็จ เมื่อคุณต้องการความสำเร็จมากพอ ๆ กับที่คุณต้องการอากาศในขณะที่คุณอยู่ในน้ำ คุณก็จะได้มันมา ไม่มีความลับอื่นใดนอกเหนือจากนี้” เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความปรารถนาอันแรงกล้าเป็นจุดเริ่มต้นของความสำเร็จทั้งหมด เช่นเดียวกับไฟเล็ก ๆ…

ชาวนากับลาแก่

สวัสดีค่ะผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน วันนี้ผู้เขียนก็มีเรื่องเล่าให้ข้อคิดมาฝากกันอีกเช่นเคยค่ะ ถ้าผู้อ่านพร้อมแล้ว ก็ไปอ่านได้เลยค่ะ ^_^ วันหนึ่งลาของชาวนาตกลงไปในบ่อน้ำ เจ้าลาร้องเสียงดังนานหลายชั่วโมง ในขณะที่ชาวนาเองก็พยายามใคร่ครวญคิดหาวิธีที่จะช่วยมันขึ้นมาให้ได้ แต่แล้วในที่สุด ชาวนาตัดสินใจว่าลาตัวนี้ก็แก่มาก และบ่อน้ำก็แห้งแล้ว และจำเป็นต้องปิดฝาอยู่ดี ชาวนาเลยคิดว่ามันไม่คุ้มที่จะดึงลาออกจากบ่อจริงๆ.. ต่อมาเขาจึงไปเชิญเพื่อนบ้านทั้งหมดมาช่วยเขา พวกเขาต่างหยิบพลั่วและเริ่มโยนดินลงในบ่อ ลาตระหนักถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นจึงร้องเสียงดังอย่างน่ากลัว หลังจากที่ชาวนาและชาวบ้านช่วยกันตักดินใส่ไปในบ่อได้สักสองสามพลั่ว พวกเขาก็เหลือบมองลงไปในบ่อ และก็ต้องประหลาดใจไปตามๆ กัน เพราะทุกครั้งที่ทุกคนสาดดินไปถูกหลังลา มันจะสะบัดดินออกจากหลัง แล้วก้าวขึ้นไปเหยียบบนดินเหล่านั้น ยิ่งทุกคนพยายามเร่งระดมสาดดินลงไปมากเท่าไร มันก็ก้าวขึ้นมาจากก้นบ่อได้เร็วมากยิ่งขึ้นเท่านั้น ในไม่ช้าทุก คนก็ต่างประหลาดใจที่เจ้าลาสามารถโผล่พ้นขึ้นมาจากปากบ่อดังกล่าวได้สำเร็จในที่สุด เรื่องเล่าเรื่องนี้ให้ข้อคิดกับเราว่า ชีวิตกำลังจะโยนสิ่งสกปรกมาที่คุณ สิ่งสกปรกทุกชนิด……

ซามูไรกับชาวประมงญี่ปุ่น

สวัสดีค่ะผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน วันนี้ผู้เขียนก็มีเรื่องเล่าให้ข้อคิดมาฝากกันอีกเช่นเคยค่ะ เชิญอ่านได้เลยจ้า ^_^ “ซามูไรกับชาวประมงญี่ปุ่น” กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ซามูไรคนหนึ่งได้ไปเก็บหนี้จากชาวประมงคนหนึ่ง “ขอโทษจริงๆ ข้าเสียใจที่ต้องบอกท่านว่า ข้ายังไม่มีเงินจ่าย เพราะปีที่ผ่านมาเป็นปีที่แย่ที่สุดปีหนึ่งของข้า” ชาวประมงกล่าว เมื่อซามูไรได้ยินดังนั้นก็โกรธมาก จึงชักดาบออกมาเพื่อจะลงมือฆ่าชาวประมงคนนั้นทันที ส่วนชาวประมงก็คิดหาทางเอาตัวรอดทันทีเช่นกัน โดยพูดอย่างกล้าหาญว่า “ข้ากำลังศึกษาเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ อาจารย์ของข้าสอนว่า ไม่ควรจู่โจมคู่ต่อสู้เพราะความโกรธ” ซามาไรหยุดมองชาวประมงชั่วขณะ แล้วค่อยๆ ลดดาบลงและพูดขึ้นว่า “อาจารย์ของเจ้าฉลาดมาก อาจารย์ของข้าก็สอนเช่นนั้นเหมือนกัน บางครั้งความโกรธก็มักพรากเอาสิ่งที่ข้าควรจะได้มากกกว่านั้นหรือดีกว่านั้นไป เอาล่ะ ข้าจะให้โอกาาสเจ้าไปหาเงินมาใช้หนึ้อีกหนึ่งปี แต่ถ้าเจ้าจ่ายคืนไม่ครบแม้สตางค์แดงเดียว รับรองว่าข้าฆ่าเจ้าแน่” ในคืนนั้น…

อย่าอยู่ในที่ที่ไม่มีใครเห็นคุณค่าของคุณ

สวัสดีค่ะผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน วันนี้ผู้เขียนก็มีเรื่องเล่าให้ข้อคิดดี ๆมาฝากกันอีกเช่นเคยค่ะ เราไปติดตามอ่านกันเลยค่ะ ^_^ พ่อบอกกับลูกสาวว่า “ลูกเรียนจบมาด้วยเกียรตินิยม นี่คือรถที่พ่อซื้อเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้มันเก่าไปหน่อยแล้วล่ะ แต่ก่อนที่พ่อจะให้ ลูกลองเอาไปที่ลานจอดรถมือสองในตัวเมืองแล้วบอกพวกเขาว่าลูกต้องการขายมันและดูว่าพวกเขาเสนอราคาให้ลูกเท่าไรนะ” ลูกสาวไปที่ลานจอดรถมือสอง แล้วกลับไปหาพ่อของเธอและพูดว่า “พวกเขาเสนอเงินให้ลูกในราคา 1,000 ดอลลาร์ค่ะ เพราะพวกเขาบอกว่ามันดูทรุดโทรมมาก” พ่อบอกว่า “ถ้างั้นต่อไปลูกก็ลองเอารถไปที่โรงรับจำนำก็แล้วกัน” ลูกสาวไปที่โรงรับจำนำ กลับมาหาพ่อของเธอแล้วพูดว่า “โรงรับจำนำเสนอเงินเพียง 100 ดอลลาร์เท่านั้นเพราะมันเป็นรถเก่าค่ะ” พ่อขอให้ลูกสาวไปที่ชมรมรถยนต์แล้วแสดงรถให้พวกเขาดู ลูกสาวจึงนำรถไปที่คลับ แล้วกลับมาบอกพ่อของเธอว่า “มีคนในคลับเสนอเงิน 100,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ…

เรื่องเล่าให้ข้อคิด เรื่อง “คำสัญญา”

เพราะมีครูวันนั้น จึงมีผมในวันนี้

สวัสดีค่ะผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน วันนี้ผู้เขียนก็มีเรื่องเล่าดี ๆมีข้อคิดมาฝากกันอีกเช่นเคยค่ะ เชิญอ่านได้เลยค่ะ ^_^ ชายชราพบชายหนุ่มคนหนึ่ง ชายหนุ่มถามชายชราว่า “ครูจำผมได้ไหมครับ?” และชายชราก็บอกว่าไม่ จากนั้นชายหนุ่มก็บอกเขาว่าเขาเป็นนักเรียนของเขา และครูก็ถามว่า “แล้วตอนนี้เราทำอาชีพอะไรล่ะ” ชายหนุ่มตอบว่า “ตอนนี้ผมได้เป็นครูแล้วครับ” “อ้อ ดีจังเลยนะ เป็นเหมือนครูเลย” ชายชราพูด “ใช่ครับครู ที่จริงแล้วการที่ผมมาเป็นครู เพราะครูเป็นแรงบันดาลใจให้ผมอยากจะเป็นเหมือนกับครูครับ” ชายชราอยากรู้ว่าชายหนุ่มว่าตัดสินใจเป็นครูเมื่อใด และชายหนุ่มก็เล่าเรื่องต่อไปนี้ให้เขาฟัง “วันหนึ่ง เพื่อนของผมคนหนึ่งซึ่งเป็นนักเรียนเหมือนกัน มาพร้อมกับนาฬิกาเรือนใหม่ที่สวยงาม เมื่อผมเห็นแล้วจึงอยากได้ ผมก็เลยขโมยมันจากกระเป๋าของเพื่อน หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนของผมก็สังเกตเห็นว่านาฬิกาของตนเองหายไป…

เรื่องเล่าให้ข้อคิด เรื่อง คุณค่า ค่าของคุณ

ในตลาดขายของเก่าแห่งหนึ่ง เจ้าของร้านชายได้หยิบไวโอลินเก่าๆตัวหนึ่งขึ้นมาประกาศขาย “ไวโอลินเก่าตัวนี้ ราคา1,000 บาทขาดตัว ลูกค้าท่านใดสนใจเดินตรงเข้ามาเลยครับ” ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา และหยิบไวโอลินทั้งเก่าทั้งโทรมตัวนั้นขึ้นมาดู เขาลองสีดู ปรากฏว่าเสียงของมันน่าเกลียดและบาดหูมาก เขาจึงตัดสินใจวางมันลงไว้ที่เดิม เมื่อผ่านเวลาไปได้ครึ่งชั่วโมง เจ้าของร้านก็ได้ประกาศขึ้นอีกครั้งว่า “ไวโอลินเก่าตัวนี้ ราคา 500 บาทขาดตัว ลูกค้าท่านใดสนใจเดินตรงเข้ามาเลยครับ” แต่ก็ยังไรวี่แววคนสนใจ จนเจ้าของร้านได้ประกาศเป็นรอบที่ 3 ว่า “ไวโอลินเก่าตัวนี้ ราคา 100 บาทขาดตัว ลูกค้าท่านใดสนใจ เดินตรงเข้ามาเลยครับ” ชายชราผมขาวคนหนึ่งเดินมาหยุดหน้าร้าน จากนั้นก็หยิบไวโอลินขึ้นมาดู…

เรื่องที่ทำง่ายที่สุดในโลก คือเรื่องที่ทำให้เราประสบความสำเร็จเร็วที่สุด

ณ วัดๆ หนึ่ง เหล่าลูกศิษย์ได้ถามพระอาจารย์ว่า “ทำอย่างไรถึงจะประสบความสำเร็จได้” อาจารย์จึงพูดว่า “วันนี้พวกเราจะเรียนเรื่องธรรมดาๆและง่ายที่สุด นั่นคือให้ทุกคนแกว่งแขนไปข้างหน้าให้สุด แล้วแกว่งไปข้างหลังให้สุดเช่นกัน “ พระอาจารย์สาธิตให้ดู พร้อมกับกำชับว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้แกว่งแขนวันละ 300 ครั้ง ทุกคนทำได้หรือเปล่า ?” เหล่าลูกศิษย์รู้สึกสงสัยจึงถามว่า “ทำไมต้องทำเรื่องอย่างนี้” พระอาจารย์ตอบว่า “หลังจากทำเรื่องนี้แล้ว ผ่านไปหนึ่งปี พวกเจ้าจะรู้ว่า ทำอย่างไรจึงจะประสบผลสำเร็จ” เหล่าลูกศิษย์คิดในใจว่า “เรื่องง่ายๆอย่างนี้ ทำไมถึงจะทำไม่ได้” หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน พระอาจารย์ถามเหล่าลูกศิษย์ว่า…